Siedlisko: Monchique, Dystrykt Faro

Nieruchomość wiejska z 22840 m2 i dom z 210 m2 całkowicie samowystarczająca z energią i niezależność wody.

W górach znajduje się źródło wody o trwałym przepływie przez cały rok, uzupełnione o 1 cysterna z kolekcji wody deszczowej.
Wiosenna woda jest pompowana do zbiornika w pobliżu domu, a system posiada dwustopniową filtrację (filtr 50-mikronów na wylocie zbiornika i filtr 20-mikronów na wlocie kuchennym), zapewniając wysoką jakość wody.

Posiada niezależny system fotowoltaiczny z przechowywaniem w swoich własnych bateriach, który eliminuje stałe koszty energii elektrycznej, podnosząc ekologiczny profil nieruchomości.

Posiada prefabrykowany basen z widokiem na góry.

Posiada odosobnione położenie, bez zanieczyszczenia wzrokowego lub akustycznego, idealne dla osób poszukujących raju spokojności lub projektu turystyki wiejskiej ukierunkowanego na dobrobyt.

Cała własność ma dużo prywatności.

Skorzystaj z możliwości, aby żyć w pośrodku natury z własnych zasobów naturalnych.

Piękno jest również męczące ze względu na to, co przekazuje nam w emocjach. Wystarczy, aby kolor był krzykiem, wystarczy mutacje, aby się ze sobą starczyły. Dlatego uciekajmy z bluesa, czerwoni, żółci, pocieszmy nasze zmęczone duchy trochę. Tylko zielone będą służyć jako balsam i Monchique będzie kolejnym punktem do osiągnięcia.

Góry, widziane z daleka, są tylko dobrym tłem fotograficznym, Nie patrząc na te słone ziemie. Są smutne i niepłodne jak śmierć.

Potok Boia biegnie w lewo i ziemia zaczyna się krzewić. Wzgórze stopniowo nabierać wysokość, dołączyć do siebie w głębokich fałdach i wiatry drogowe między barierami łupków jak plazy bufetowany przez słońce.

Rośliny zagęszczają się. Wyprofilowane drzewa akacia bok czarny asfalt, i małe plamy lasów sosnowych znikają do nas.

Akacia, cedry i eukalypty prawie przecinają promienie Słońca, by przejść przez ich kompaktowe folię.
Zejdźmy do Raju. Sklep folii chroni nas, a czysty strumień przebiega miękko otaczająco, czasami czarny, czasami czerwony.

Małe oczy oświetlają świetlne kręgi na brązowej ziemi. Most... mały wodospad... Cicadas śpiewają i wszystko jest wokół nas zielone.

Woda wykopuje schist wyciąga, staje się głębsza i głębsza, a ścieżka się zaciska, dusi. Poniżej znajduje się rozproszona zapora, za łukiem mostu.
Niebieskie hydrangeas, snobowy ogród, trzy drzewa eukalyptu, w których pniach romantyczne dziewczyny wyrywały serca i napisały wersy... kamienny stół... źródło miłości.

Niektóre duże kamienie, które zatrzymały się, gdy napotkały jakąś przeszkodę, przypominają studnie zasiane w Dolinie Zêzere. Po drodze do Monchique, terasowane stoki czasami wyglądają jak rzymskie amfiteatry.

Kiedy wspinaczka do Foii zaczęła się rozejrzyjmy się wokół. Z przodu, miękkie, zielone gaje kasztanów, które wznoszą się po obu stronach strumienia Serra; u naszych stóp schody monumentalne, które zstępują do stopy krzyża i na północy wioski, która wydaje się leżeć na krawędzi wzgórza.

Tam, gdzie znalazł centymetr ziemi ornej, człowiek wybudował mury obrony przed erozją i sadzonymi ogrodami. Jak bolesny jego wysiłek... Woda płynie wszędzie. To sprawia, że chcemy spaść na nasze plecy w modlitwie do ziemi...

Zalesianie zmniejsza gęstość w miarę wspinania się, ostre krawędzie mas kamienia to sztylety, które próbują nas skrzywdzić, powietrze staje się czystsze, temperatura spada i góra przyjmuje nas z pogardą.

Szeroka krzywa... piramida Foii...

Tracimy dystansy, wydaje się, że skłaniamy się nad mapą w relief. Alentejo, w jego rozległości, jak gdyby się rozciągał... Wycinanie wybrzeża wydaje się jasne, przetarte... Czyste plamy wielu domów razem. Portimão... Dawn... Lagos... Piaski Meia Praia... daleko stąd, Sagres i S. Vicente... i po bokach Aljezuru wzgórza wyglądają jak pełne brzuche.